Κοινωνία

Παιδεία-Εκπαίδευση. Στόχοι και Μέσα εξιδανίκευσης

Παιδεία-Εκπαίδευση

Ο σημαντικότερος ίσως τομέας όλων των κοινωνιών είναι η εκπαίδευση. Κάθε κοινωνία οφείλει να επενδύει στους νέους προσφέροντας τους γερά θεμέλια στην εκπαίδευση τους, προκειμένου να οικοδομηθεί ένα «καλύτερο αύριο». Για αυτό το λόγο, θέτει στόχους για την καλύτερη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος. Δυστυχώς όμως στην πράξη δεν παρατηρούνται τα αναμενόμενα. Σήμερα, η Παιδεία φαίνεται ως ένα σημαντικό βαθμό παραγκωνισμένη, γεγονός που εναπόκειται σε ποικίλες αιτιάσεις. Για αυτό θα αναφερθούν βασικοί τρόποι για την καλύτερη λειτουργία της.

Στόχοι της εκπαίδευσης είναι αφενός η σε ικανοποιητικό βαθμό μόρφωση των εκκολαπτόμενων πολιτών, και αφετέρου η εξάλειψη του οργανικού και λειτουργικού αναλφαβητισμού σε μία χώρα. Επίσης η εκπαίδευση, η οποία εξυπηρετείται κυρίως από το δημοτικό σχολείο, το γυμνάσιο, το λύκειο και το Πανεπιστήμιο, οφείλει να έχει ως στόχο την καλύτερη δυνατή συμπεριφορά των μαθητών έτσι ώστε να εξαλειφθούν φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας όπως ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο χουλιγκανισμός.

Στις μέρες μας, δυστυχώς η εκπαίδευση οδεύει την κατιούσα. Σε πολιτικό επίπεδο, δεν γίνονται ουσιαστικές αναφορές σε θέματα παιδείας, παρά μόνο στην προεκλογική ή μετεκλογική περίοδο. Αποδεικτικό στοιχείο αποτελεί και το ποσοστό το οποίο δίνεται από τον κρατικό προϋπολογισμό κάθε χρόνο, μιας και ποτέ δεν έχει δοθεί ποσοστό πάνω από το 10%, με αποτέλεσμα οι υποδομές να χειροτερεύουν. Πέραν αυτών, στα σχολεία, δεν δίνεται έμφαση στο σχηματισμό σφαιρικής άποψης των μαθητών. Ως εκ τούτου, οι μαθητές καταντούν έρμαια της κοινωνικοπολιτικής προπαγάνδας και των φαιδρών προτύπων. Επιπροσθέτως, δεν καταπολεμώνται φαινόμενα όπως ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο φονταμενταλισμός ή ο σοβινισμός. Αντίθετα, ακόμη και οι ίδιοι οι διδάσκοντες γίνονται με τη συμπεριφορά τους σε κρίσιμες καταστάσεις, αρνητικά πρότυπα για τους μαθητές.

Επομένως, χρειάζονται μέτρα για το χειρισμό τέτοιων αρνητικών συμβάντων αρχικά, και εν συνεχεία απαιτείται η επιδίωξη της αναβάθμισης στην Παιδεία. Οφείλουν λοιπόν οι ιθύνοντες να «βοηθήσουν» τους μαθητές να βρουν μόνοι τους το δρόμο προς τη γνώση, χρησιμοποιώντας κάθε ποιοτικό παιδευτικό μέσο, ώστε να  επικεντρωθεί το ενδιαφέρον τους στη διαρκή μάθηση, και όχι στην αναγκαστική. Παράλληλα είναι αναγκαίο να δοθούν τα απαραίτητα κονδύλια για τις σχολικές εγκαταστάσεις, ώστε να νιώθουν οι μαθητές το σχολείο σαν το «δεύτερο σπίτι» τους. Πέραν τούτων, οι διδάσκοντες οφείλουν να συμβιβαστούν με την ιδέα του πολυεθνικού σχολείου και να σταματήσουν οι διακρίσεις. Τέλος, χρειάζεται να δοθεί έμφαση στην εξαγωγή κριτικής άποψης από κάθε μαθητή και να τερματιστεί η επιδίωξη μονοδιάστατων και προκαθορισμένων «απαντήσεων».

Καθίσταται φανερό λοιπόν, ότι  η συστηματοποιημένη παιδεία αδιαμφισβήτητα, είναι αδήριτη ανάγκη να ανακάμψει. Οι τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης επιβάλλεται να προετοιμάζουν πολίτες που θέλουν και έχουν τη δυνατότητα να ασχολούνται με την κοινωνία και όχι άβουλα όντα που περιορίζονται μόνο στην επιδίωξη του συμφέροντος τους. Όλα όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω, δεν είναι ανέφικτα. Απαιτείται όμως η συλλειτουργία των κοινωνικών φορέων και των πολιτών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και τη χάραξη υγιών πρακτικών που θα επιφέρουν βαθμιαία την εικόνα μιας δημιουργικής, δημοκρατικής εκπαίδευσης βασισμένης σε ανθρωπιστικές αρχές και ιδεώδη.

Του Μηνά Λυριστή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s